آبدزدک

ای مــــــاه آسمانم، تاریکم از جدایی

تا صبح میکنم عشق، امشب اگر بیایی

می دوزم از ستاره، بر قامتت لباسی

تا دل شود دوباره، با رقص تو هوایی

ای ماه دلنوازم ، ای کعبــــــه ی نیازم

امشب به آسمانم، چون قبله کن خدایی

از من مخواه فکر آبرو کنم

رسوای عشقتم، چرا رفو کنم

جانا خراب و مست چشم تو شدم

با محتسب چرا بگو مگو کنم

بر حال من هر آنکه خرده ای گرفت

واللـــــــه روزی با تو روبــــــرو کنم

منبعد هر که از تو پرسدم سوال

وصف تو شاعرانه مو به مو کنم

آتش گرفته دامن تا سر دل از نگاهت

خامش نمی شود جز در زیر سر پناهت

جایی بده کنارت تا خستگی گذارم

بر دامنت سرم گیر، سرگشته ام به راهت

بر لب پنجره ی چشم تو من لانه کنم

روی آن گونه ی گلگون تو من خانه کنم

تا به آن روز  به مرغ دل من راه دهــــی

روی زلف تو نشینم سر ِ تو شانه کنم

پاسخ دندان شکن بانو!

تا تو غزلخوان منی گل به چه کار آیدم
بلبل دســتان منی گل به چه کار آیدم

نغــمه عشـق تو را باد رســاند به من
تا تو گلسـتان منی گل به چه کار آیدم

آن مـــــاه ِ رخ و قامــت ِ ســـــــرو ِ تو دلیل اند

گلهـــا همه در پیـــش ِ رخت خــــار و ذلیل اند

عشـــق است تماشای تو ای لعبت شیـــرین

در وصف ِ تو این کلــک و زبان، گنگ و علیل اند

تقدیم به گل همیشه بهار زندگی ام

با عشق و پیمانی ابدی

روزت مبارک!

زیر پــــای تو اگر نیست بهشــــــت    پس خــــدا بهــــر که این باغچه کِشت

زیر پــــای تو اگر نیست بهشــــــت    پس نبــــی وصـــف که این قصه نوشت

زیر پــــای تو اگر نیست بهشــــــت    جـــــــــای ما نیست در آن وادی ِ زشت

زیر پــــای تو اگر نیست بهشــــــت    می فروشم همه اش خشت به خشت

زیر پـــــای تو اگر نیست بهشـــــت    تاکنون عشــــــــــــــق از آن نام نَهِشت

نهشت:نگذاشت

مادرم روزت مبارک باد

بانوی مهربانم! مادر فرزندانم این روز عزیز بر تو مبارک

ای چشـــم بی قرارم     آتــــش بزن به کارم

دل را بزن به دریــــــــا    بر مــــــوج تو سوارم

چیزی به شب نمانده     خورشیدی من ندارم

امشب بدون مهتـــاب     ســــــر بر کجا گذارم

بس آب دیــــــده ریزم     مانند ِ آبشـــــــــــارم

آنقــــــــــــدر ره بریدم     همدرد چشمه سارم

پــــــر کرده اشتیاقش     چشمان ِ انتظــــــارم

شب تا سحـر نخوابم      آیــــــد مگـــــر کنـارم

از بـاغ خسته هستم      بـی روی گلـــــعذارم

در بین این هــــــزاران      تنهاترین هـــــــــزارم     هزاران= بلبل

ای چشـــم بی قرارم      آتـــــش بزن به کارم

می سوزم از جـدایی      نامـــــــه بده به یارم

می گذرد از خیال ، حس پر از خواهشم

تا مگر از چشم او ، جام دگر درکشم

پای دلم مانده در  لای گِل ِ حسرتم

از طرفی سینه ام تا به سرم آتشم

می شکند اشتیاق شیشه ی دلواپسی

خالی ام از تیر عشق، در عوضش آرشم

بوسه زنم بر هوا ، تا ببرد نامه ام

باد سلیمان رسد، شاید از آن مهوشم

بگــذار دلــم بر لب یک پنجره از نو

تا باز کنـــــم بلبل این حنجره از نو

از یاد ِ دلم رفته تماشای گلستــان

کاری بکن از گل بکشم منظره از نو

به می آغشته کن چشمان ِ تر را

به مستی تازه کن خون جگر را

دلت را صخره کن در پیش امواج

به دریا وا مده چون موج سر را

درخت زندگی از ریشه سست است

مزن بر قامت پوچش کمر را

گناه ِ بردگی بر ما نبخشند

ببر از گردنت این دردسر را

محبت از گدایان عین کفرست

بگیر از دست درویشان نظر را

اگر دستت نمی گیرد چراغی

به شب خو کن، مکن باور قمر را

مکن دلخوش به این پروانه بازی

ببر از بیخ و بن این بال و پر را

زمین از مردم ِ دلسنگ پر شد

ببند برپشت ِ دل بار سفر را

اگر چیزی برای خنده ات نیست

بجنبان بی خودی با چانه سر را

هیاهوی جهان از هیچ باشد

قوی باش و بخوان آواز خر را

:: این روزها همه از تغییر می گویند. یا خانه عوض میکنند یا خانه می آرایند.

گفتم چند وقتی ما هم در تغییر باشیم ببینیم چه خبر است و چه می شود.